-Kur’an’da ‘genç’
Gençlik, genelde ergenlik (bülûğ) yaşından orta yaşa kadar geçen süreye denir. Kimilerin göre gençlik otuz yaşına kadar, kimilerine göre kırk yaşına kadar sürer. Gençliğin ergenlik yaşından itibaren başladığı konusunda söz birliği var.
-Giriş: Peygamberin görevi
Hz. Muhammed olmadan Kur’an anlaşılmadığı gibi, Peygambersiz Müslümanlık da olmaz. Peygamberler tarihi boyunca sürüp gelen Tevhid inancının son tebliğcisi Hz. Muhammed (s) kuşkusuz kendine gelen vahyi en iyi açıklayan insandır.
Ya da iman, insanların iyi, hatta daha da iyi olmalarını sağlar.
‘Mü’min’, Allah’tan gelenleri kabul, onun doğru olduğunu tasdîk eder ve bu doğruladığı şeyi ahlakı, işleri ve davranışlarıyla gösterir. Mü’min, imanında samimi insandır. O malıyla ve canıyla hak yolda çalışır.[1]
-Hikmetle davet
Kur’an şöyle buyuruyor:
“Rabbinin yoluna hikmetle ve güzel öğütle davet et, ve onlara (karşı) öyle bir mücadele yöntemi ortaya koy ki en güzeli, en etkilisi olsun. Çünkü senin Rabbin var ya: işte O kendi yolundan sapan kimseyi de, doğru yola yöneleni de en iyi bilendir.”(Nahl 16/125).
-Vesîle
Bunun aslı ‘ve-se-le-وسل‘fiilidir. ‘Vesîle-وسيلة‘sözlükte; pâye, rütbe, makam, derece, yakınlıktır.[1]Buradan hareketle kişiyi Allah’a yaklaştıran amellere‘vesîle‘ denmiştir. Vesîle bir başka deyişle bir şeye arzu ile ulaşmak, kendisiyle bir maksada ulaşılan, yaklaşma sebebi, bir şeye yaklaşmak için ona yakınlığından faydalanılan şey demektir.[2]
Allah (c) mesajlarını ve haberlerini insanlar düşünsünler, akletsinler, ibret alsınlar ve gereğini yapsınlar diye açıklamaktadır. (Bakara, 2/219, 221, 230. Maide, 5/89. Nahl, 16/39 gibi).
Kavramlar, düşüncemizin ve dünya görüşümüzün kalıba dökülmüş ifadeleridir. Onlarla konuşur, onlarla anlaşırız. Dilin ifadeye dökülüşü, kelimelerin ilimde, sanatta, kültürde, edebiyatta ve inanç dünyasında yeniden canlanışıdır kavramlar.
Hz. Muhammed’in vahy karşısındaki durumuna farklı açılardan bakılabilir.
O özellikleri Tevrat ve İncil’de yer alan, gelişi Hz. Tarafından
müjdelenen, beklenen elçi idi. (Saff 61/6. A’raf 7/157)
Kur’an’ın önemli kavramlarından biri olan, Allah’ın insan ve toplumlara/varlığa uyguladığı genel hüküm, karar ve prensip manasına gelen ‘sünnetullah’ın ‘fitrat’, ‘elestu bi-rabbikum kâlû belâ’ ve ‘’sibğatullah-Allah’ın boyası’ gibi kavramlarla ilişkisi bulunmaktadır.
Allah (cc) tarafından insanlığın iki dünya mutluluğu için gönderilen İslâm’ın herkesi sulh ve selâmete davet ettiğini, ya da bu dine inananların kendi hayatlarını ve çevrelerini barış ve huzur ortamı yapmalarını emrettiğini söyleyebiliriz. Bu dinin kaynaklarına baktığımız zaman bu ilkeyi, bu müstesna hedefi görürüz.
Peygamberin Görevi (Rolü)
Kur’an’a göre Hz. Muhammed (s) Allah (c) tarafından insanlara gönderilen son elçidir.[1] Ondan önce de nice elçiler gelip geçmiştir.[2] Hz. Muhammed’in de peygamber olarak diğerlerinden farkı yoktur. Onlar nasıl peygamberlik görevi ile yükümlü olmuşlarsa, Hz. Muhammed de öyle. Yani kendiliğinden değil, onu Allah görevlendirmiştir.[3]
İlâhi kitapların sonuncusu olan Kur'an, kendisini bir hüdâ/hidâyet (kılavuz, rehber) olarak tanıtıyor. Bu anlamda Kur'an, insanlara doğru yolu gösteren, hayatları boyunca takip etmeleri gereken esasları, yasaları, ilke ve değerleri gösteren, öğreten bir kitaptır.
